Γιατί κάποιοι από εμάς είμαστε ακατάλληλοι να διαχειριζόμαστε ομάδες;

Γιατί κάποιοι από εμάς είμαστε ακατάλληλοι να διαχειριζόμαστε ομάδες;

Θα ξεκινήσω με μια απλή ερώτηση: Έχεις αναρωτηθεί ποτέ αν όντως αξίζεις τη θέση που έχεις; Αν το Εγώ σου είναι η πρώτη σου απάντηση, τότε έχουμε πρόβλημα. Όχι, δεν μιλάμε για αυτοπεποίθηση. Μιλάμε για εκείνη την αλαζονεία που σε κάνει να νομίζεις ότι έχεις πάντα δίκιο, ότι οι αποφάσεις σου είναι αλάνθαστες και ότι όλοι γύρω σου πρέπει να συμφωνούν μαζί σου, ακόμα κι αν βλέπουν το λάθος σου.

Αν κρύβεσαι πίσω από αποφάσεις που κοστίζουν χρόνο, χρήματα και ψυχική αντοχή στην ομάδα σου, χωρίς ποτέ να έχεις το θάρρος να παραδεχτείς το λάθος σου, τότε ας είμαστε ειλικρινείς: δεν είσαι για αυτή τη δουλειά, δεν είσαι γι’ αυτή τη θέση! Δεν είσαι ο/η κατάλληλος/η για να διαχειρίζεσαι ανθρώπινες ψυχές, όνειρα, φιλοδοξίες. Δεν είναι υγιές να παίρνεις αποφάσεις που περισσότερο κοστίζουν παρά όφελος έχουν.

Είναι κρίμα οι ομάδες να «γερνάνε» μέσα σε εταιρείες! Σε κάθε περίπτωση, μιλάμε για ανθρώπους που προσπαθούν ή τουλάχιστον προσπαθούσαν να πετύχουν το καλύτερο δυνατό αποτέλεσμα.

Το Εγώ σου σε τυφλώνει
Η αλήθεια είναι σκληρή. Όταν το Εγώ σου είναι μεγαλύτερο από την ικανότητά σου να ακούς, γίνεσαι τοξικός για την ομάδα σου. Αντί να δώσεις χώρο στους άλλους να προτείνουν λύσεις, να εκφράσουν ανησυχίες ή να αναλάβουν πρωτοβουλίες, τους φιμώνεις. Η στάση σου δεν εμπνέει σεβασμό. Αντίθετα, προκαλεί φόβο, απογοήτευση και χλευασμό πίσω από την πλάτη σου. Και ναι, ενδεχομένως και να γελάνε με τις αποφάσεις σου κάποιες φορές (ή και όλες!).

Έλλειψη ενσυναίσθησης = Αποτυχία
Αν δεν μπορείς να μπεις στη θέση του άλλου, αν δεν αφουγκράζεσαι τις ανάγκες και τις ανησυχίες της ομάδας σου, τότε πώς περιμένεις να σε εμπιστευτούν; Οι άνθρωποι δεν ακολουθούν κάποιον που δεν τους καταλαβαίνει. Μπορεί να υπακούν, αλλά μόνο από φόβο ή ανάγκη. Και αυτό δεν κρατάει για πολύ. Και πόσο κρίμα είναι να σε υπακούει ο εργαζόμενος από φόβο ή εξαιτίας της απειλής ότι θα χάσει τη δουλειά του;

Κρύβεσαι πίσω από τη θέση σου
Η θέση που κατέχεις δεν σε κάνει αυτόματα ικανό. Οι αποφάσεις που παίρνεις, οι σχέσεις που χτίζεις, η ικανότητά σου να εμπνέεις και να καθοδηγείς είναι αυτά που σε καθορίζουν. Αν χρησιμοποιείς τη θέση σου ως ασπίδα για να αποφύγεις ευθύνες ή να καλύψεις την ανεπάρκειά σου, τότε έχεις ήδη αποτύχει. Οι φράσεις του τύπου: «Είμαι ο Διευθυντής, ο CEO/COO και θα κάνουν αυτό που λέω!» θέλω να πιστεύω ότι έχουν περάσει (ή και όχι;). Αν είσαι ένας από αυτούς, ξανασκέψου το, εκτός κι αν το μόνο που σε νοιάζει είναι πραγματικά η θέση και τα χρήματα που κερδίζεις.

Το τίμημα της ακαταλληλότητας

• Η αδυναμία σου να διαχειριστείς σωστά ανθρώπους έχει κόστος:
• Οι εργαζόμενοι σου χάνουν την εμπιστοσύνη τους.
• Η ομάδα αποσυντονίζεται και γίνεται αναποτελεσματική.
• Το περιβάλλον γίνεται τοξικό.
• Τα λάθη σου στοιχίζουν όχι μόνο χρήματα, αλλά και την ψυχολογία όλων.

Αν δεν μπορείς να κυκλοφορείς στο γραφείο σου με το κεφάλι ψηλά, χωρίς να σε σχολιάζουν για την ανικανότητα ή την ανηθικότητά σου, τότε ίσως πρέπει να ξανασκεφτείς τον ρόλο σου.

Μπορείς να αλλάξεις

Δεν είναι αργά να διορθώσεις την πορεία σου. Αλλά για να το κάνεις, πρέπει πρώτα να παραδεχτείς ότι χρειάζεσαι αλλαγή. Ξεκίνα να:

• Ακούς πραγματικά τους ανθρώπους σου.
• Δέχεσαι την κριτική και να μαθαίνεις από τα λάθη σου.
• Χτίζεις σχέσεις εμπιστοσύνης και σεβασμού.
• Είσαι μέρος της ομάδας, όχι η απόλυτη εξουσία της.

Η πραγματική δύναμη βρίσκεται στο να είσαι παράδειγμα. Όχι να ελέγχεις, αλλά να εμπνέεις. Αν δεν μπορείς να το κάνεις, τότε ίσως είναι καλύτερα να παραδώσεις τη θέση σου σε κάποιον που μπορεί, γιατί ο τίτλος σου δεν σε κάνει Ηγέτη, οι πράξεις σου σε κάνουν!