Τι με Έσωσε στην Επαγγελματική μου Πορεία;

 Έχεις παρατηρήσει ποτέ πώς κάποιοι άνθρωποι γίνονται τα μεγαλύτερα μαθήματά σου, τα μεγαλύτερα δώρα σου… χωρίς να το ξέρουν, ίσως και χωρίς να το ξέρεις κι εσύ ο ίδιος εκείνη τη στιγμή;

Έχεις αναρωτηθεί ποτέ: Τι είναι αυτό που σε διαμορφώνει περισσότερο; Οι καλές εμπειρίες ή οι κακές;

Θυμάμαι τις πρώτες μέρες της καριέρας μου. Νέοι χώροι, δυνατές προσωπικότητες, απαιτήσεις. Κάποιοι με ενέπνεαν. Άλλοι, όμως, με έκαναν να σκέφτομαι: «Δεν θέλω να γίνω έτσι, Δεν θέλω να γίνω σαν κι αυτούς». Και αυτό, χωρίς να το καταλαβαίνω τότε, ήταν το μεγαλύτερο δώρο.

Και τα χρόνια περνούσαν κι εγώ, ασυνείδητα, συνέχιζα να παρατηρώ. Να παρατηρώ και να αποκλείω συμπεριφορές και στάσεις ζωής.

Οι περισσότεροι αναζητούν πρότυπα για να τα μιμηθούν. Εγώ ανακάλυψα ότι οι μεγαλύτερες αποφάσεις μου γεννήθηκαν από κάτι διαφορετικό: ΤΗΝ ΕΠΙΓΝΩΣΗ ΤΟΥ ΤΙ ΔΕΝ ΗΘΕΛΑ ΝΑ ΓΙΝΩ.

Αυτό που στα πρώτα χρόνια της επαγγελματικής μου διαδρομής γινόταν ασυναίσθητα, το έφερα στο συνειδητό! Συνειδητά πια, άλλοτε παρατηρούσα και απέκλεια και άλλοτε παρατηρούσα και θαύμαζα!

Στην επαγγελματική μου πορεία, συνάντησα ανθρώπους που δεν άκουγαν, που υποτιμούσαν τους άλλους, που λειτουργούσαν μέσα από φόβο ή ανασφάλεια, που είχαν ένα τεράστιο ΕΓΩ. Ξεκίνησα στη ναυτιλία, ένας αρκετά σκληρός χώρος, γεμάτος απαιτήσεις, ανταγωνισμό και, πολλές φορές, άκαμπτες νοοτροπίες. Και κάθε φορά έλεγα μέσα μου:

• «Αυτό δεν είναι για μένα»,
• «Επιλέγω να μην είμαι αυτό»
• «Δεν θέλω να γίνω έτσι»
• «Αυτό δεν μου ταιριάζει»
• «Σίγουρα υπάρχει άλλος δρόμος»
• «Σίγουρα υπάρχει κι άλλος τρόπος»

Και βρήκα τον τρόπο, και διαμόρφωσα την δική μου προσωπικότητα σε αυτό αλλά και σε άλλα πλαίσια στα οποία λειτουργούσα. Όχι επειδή είχα μόνο θετικά πρότυπα ή είχα ακολούθησα έτοιμες συνταγές, αλλά επειδή έκανα τη συνειδητή επιλογή να μην υιοθετήσω τις συμπεριφορές που δεν μου ταίριαζαν και έμαθα από αυτά που δεν ήθελα να αναπαράγω.

Χωρίς να το ξέρω τότε, ακολουθούσα μια μέθοδο που αργότερα αναγνώρισα μέσα από τη στρατηγική σκέψη και τα εργαλεία που χρησιμοποιώ σήμερα:

•  Παρατηρούσα – Δεν δεχόμουν τίποτα ως δεδομένο. Κάθε φορά που έβλεπα μια συμπεριφορά, ρωτούσα τον εαυτό μου: «Αυτό με εκφράζει;»
•  Έκανα συνειδητές επιλογές – Αν κάτι δεν μου άρεσε, αποφάσιζα ότι δεν θα γίνει μέρος της δικής μου διαδρομής.
•  Αντί να θυμώνω, ευγνωμονούσα – Αν δεν είχα δει το λάθος, ίσως να μην είχα ανακαλύψει το σωστό για μένα.

Συνηθίζω να λέω και να πιστεύω βαθειά πώς: Αυτοπαρατήρηση = Αυτοδιόρθωση

Εννοείται, πως στην πορεία μου, έκανα και κάνω ακόμη πολλά λάθη. Γιατί μέχρι να σταθεροποιήσω κι εγώ την ταυτότητά μου, έπεσα σε σφάλματα. Αυτά τα σφάλματα ήταν που πόνεσαν ακόμα περισσότερο. Γιατί δεν ήταν μόνο το «κακό» που έκανα σε κάποιον από την ομάδα μου λόγω της συμπεριφοράς μου ήταν και τον πόνο που δημιουργούσα σε μένα. Ήταν αυτές οι στιγμές τόσο καθοριστικές που ακόμα και σήμερα, όταν καταλαβαίνω ότι κάτι δεν κάνω καλά, θέλω να πιστεύω πως το «μαζεύω» γρήγορα.

Και κάθε στιγμή είναι ένα στοίχημα για μένα! «Τελικά τα καταφέρνεις να είσαι, να γίνεσαι, αυτή που πραγματικά θέλεις»

Αν βρίσκεσαι σε ένα περιβάλλον που σε πιέζει, αν βλέπεις συμπεριφορές που σε προβληματίζουν, κάνε την εξής ερώτηση στον εαυτό σου:

•  Ποιος θέλω να γίνω μέσα από αυτό;
•  Τι μπορώ να μάθω από αυτό που δεν μου ταιριάζει;
•  Πώς μπορώ να το μετατρέψω σε δύναμη;

Και θυμήσου αυτό:

•  Δεν χρειάζεται να γίνεις σαν αυτούς.
•  Δεν χρειάζεται να παίζεις με τους δικούς τους κανόνες.
•  Μπορείς να επιλέξεις διαφορετικά.

Και αυτή η επιλογή είναι η δύναμή σου.

Και τότε θα ανακαλύψεις ότι ακόμα και οι πιο δύσκολες εμπειρίες κρύβουν μαθήματα.

…αν σήμερα έλεγες «ευχαριστώ» σε όλους εκείνους που σου έδειξαν τι δεν θέλεις να είσαι; Γιατί, στο τέλος της ημέρας, αυτοί σε βοήθησαν να γίνεις ακριβώς αυτό που είσαι σήμερα. Και αν το δεις έτσι, τότε όλα αποκτούν άλλο νόημα, έτσι δεν είναι;

 Αν κι εσύ έχεις ζήσει κάτι παρόμοιο, θα χαρώ να το διαβάσω στα σχόλια!